Στη νότια κορυφογραμμή του Luberon βρίσκονται τέσσερα χωριά σε απόσταση περίπου είκοσι χιλιομέτρων το ένα από το άλλο: Bonnieux, Lacoste, Ménerbes και Oppède le Vieux. Το καθένα έχει τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα. Οι δρόμοι μεταξύ τους είναι μερικοί από τους πιο ικανοποιητικούς δρόμους στην Προβηγκία.
Ξεκινώντας από Bonnieux
Η Bonnieux είναι το πιο πρακτικό σημείο εκκίνησης για το κύκλωμα. Είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα χωριά, διαθέτει τους περισσότερους χώρους στάθμευσης, προσφέρει την καλύτερη επιλογή από καφετέριες και εστιατόρια και έχει αρκετά για να σας απασχολήσουν μια ολόκληρη ώρα πριν συνεχίσετε. Το χωριό υψώνεται απότομα από τον δρόμο της κοιλάδας και το παλιό κέντρο στην κορυφή είναι χτισμένο γύρω από μια εκκλησία του δωδέκατου αιώνα με έντονη θέα βόρεια της κοιλάδας Luberon προς το οροπέδιο Vaucluse.
Υπάρχει μια δεύτερη, νεότερη εκκλησία πιο χαμηλά στο χωριό, λιγότερο ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονικά, αλλά χρήσιμη ως ορόσημο για την πλοήγηση στους δρόμους. Η ανάβαση στην επάνω εκκλησία διαρκεί περίπου δεκαπέντε λεπτά από τον κεντρικό χώρο στάθμευσης και αξίζει τον κόπο για τον προσανατολισμό που παρέχει πριν από την επόμενη διαδρομή.
Η Bonnieux διαθέτει ένα μικρό μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία της παρασκευής ψωμιού στην Προβηγκία, το Musée de la Boulangerie, το οποίο στεγάζεται σε ένα κτίριο του 17ου αιώνα στο κάτω μέρος του χωριού. Είναι μέτριο σε κλίμακα, αλλά καλά διατηρημένο, και μια καλή εικοσάλεπτη στάση για οικογένειες με παιδιά που έχουν κάνει πολλές εκκλησίες του χωριού. Το δάσος κέδρου που κατεβαίνει στη νότια πλαγιά της κορυφογραμμής κάτω από το Bonnieux είναι ένα από τα πιο ασυνήθιστα τοπία στο Luberon και δίνει στο χωριό ένα ξεχωριστό σκηνικό όταν το βλέπει κανείς από την κοιλάδα κάτω.
Για τη διαδρομή προς τη Lacoste, πάρτε τον δρόμο D109 δυτικά από το Bonnieux. Ο δρόμος διασχίζει τον πυθμένα της κοιλάδας, περνά μέσα από αμπελώνες και θάμνους δρυός και ανεβαίνει ξανά στην κορυφογραμμή, μια διαδρομή περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων που διαρκεί λιγότερο από δέκα λεπτά, αλλά προσφέρει έντονη θέα και στα δύο χωριά ταυτόχρονα από το κολόβωμα μεταξύ τους.
Lacoste
Η Lacoste είναι μικρή, απόκρημνη και σε ορισμένα σημεία ακόμη εν μέρει κατεστραμμένη. Οι δρόμοι του υψώνονται απότομα προς το κάστρο που βρίσκεται στην κορυφή, ένα κτίριο με μια ασυνήθιστη διπλή ιστορία που καθορίζει τον χαρακτήρα του χωριού περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Ο πύργος ήταν ιδιοκτησία του Μαρκήσιου ντε Σαντ, ο οποίος πέρασε μεγάλες περιόδους εδώ τη δεκαετία του 1770. Αργότερα κατεδαφίστηκε εν μέρει από τους κατοίκους της περιοχής, έπεσε σε ερείπια και αγοράστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 από τον Pierre Cardin, ο οποίος αποκατέστησε μέρος του και ίδρυσε ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ τεχνών στην αυλή. Το αποτέλεσμα είναι ένα κτίριο που είναι ταυτόχρονα ιστορικό μνημείο, λειτουργικός πολιτιστικός χώρος και, στα τμήματα που παραμένουν αναπαλαιωμένα, ερείπιο. Η θέα από τη βεράντα είναι η καλύτερη στο χωριό, βόρεια στην κοιλάδα προς το Bonnieux και νότια προς τον κάμπο.
Το Lacoste έχει επίσης αξιοσημείωτη παρουσία από το Savannah College of Art and Design, το οποίο λειτουργεί εδώ ένα πρόγραμμα σπουδών στο εξωτερικό και έχει αναπαλαιώσει αρκετά κτίρια στο κάτω μέρος του χωριού. Αυτό προσδίδει στο χωριό μια πιο ήσυχη και ελαφρώς πιο δημιουργική ατμόσφαιρα από τους γείτονές του, με έναν μικρό αριθμό γκαλερί και ατελιέ παράλληλα με το καφέ και το wine bar που αποτελούν την κοινωνική υποδομή του χωριού.
Ménerbes
Άλλα πέντε χιλιόμετρα δυτικά κατά μήκος της κορυφογραμμής σας φέρνει στο Ménerbes, ένα από τα πιο ξεχωριστά κάθετα χωριά του Luberon, με το παλιό τμήμα του να καταλαμβάνει ένα στενό βράχο με τους δρόμους να τρέχουν σε μια περίπου μονή γραμμή από την εκκλησία στη μια άκρη μέχρι την ακρόπολη στην άλλη.
Το Ménerbes έχει συνδεθεί με τον Peter Mayle, ο οποίος έζησε εδώ στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ενώ έγραφε το "Ένας χρόνος στην Προβηγκία". Η επιτυχία του βιβλίου μεταμόρφωσε το προφίλ του χωριού και συνεχίζει να προσελκύει επισκέπτες που θέλουν να συνδεθούν με αυτή την ιστορία, αν και το ίδιο το χωριό είναι πιο ήσυχο από ό,τι υποδηλώνει η φήμη του και μοιάζει περισσότερο οικιστικό παρά τουριστικό μόλις απομακρυνθείτε από την κεντρική πλατεία.
Το Maison de la Truffe et du Vin du Luberon στην κεντρική πλατεία αξίζει μια επίσκεψη για όσους ενδιαφέρονται για τις τρούφες, οι οποίες είναι ένα σημαντικό και αυξανόμενο προϊόν του οροπεδίου Luberon. Το maison συνδυάζει ένα μικρό μουσείο, μια αίθουσα γευσιγνωσίας και ένα κατάστημα, ενώ η φθινοπωρινή περίοδος τρούφας, η οποία αρχίζει τον Νοέμβριο και κορυφώνεται τον Ιανουάριο, εκπροσωπείται καλά στα μενού των τοπικών εστιατορίων από τα τέλη Οκτωβρίου και μετά. Για μια επίσκεψη τον Σεπτέμβριο, το στοιχείο της γευσιγνωσίας κρασιού είναι πιο σημαντικό, με μια ισχυρή επιλογή παραγωγών Luberon AOC.
Η citadelle στο ανατολικό άκρο της κορυφογραμμής ήταν προπύργιο των Προτεσταντών κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων και άντεξε σε μια πολιορκία των Καθολικών για πέντε χρόνια στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα. Το κτίριο δεν είναι ανοιχτό για το κοινό, αλλά ο εξωτερικός χώρος και η θέα από το τέλος της κορυφογραμμής είναι προσβάσιμα.
Oppède le Vieux
Ο πιο ασυνήθιστος σταθμός της διαδρομής, το Oppède le Vieux είναι ένα χωριό που εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό τον δέκατο ένατο αιώνα, όταν ο πληθυσμός μετακινήθηκε προς τα κάτω στον πυθμένα της κοιλάδας. Για μεγάλο μέρος του εικοστού αιώνα το πάνω χωριό ήταν ένα ερείπιο, ακατοίκητο, κατάφυτο και σιγά σιγά επέστρεφε στην πλαγιά του λόφου. Από τη δεκαετία του 1960 και μετά, μια κοινότητα καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και συγγραφέων άρχισε να αποκαθιστά τα σπίτια και έκτοτε το χωριό έχει εν μέρει κατοικηθεί ξανά.
Η προσέγγιση από τον κάτω χώρο στάθμευσης, το άνω χωριό δεν έχει οδική πρόσβαση, διαρκεί περίπου δεκαπέντε λεπτά με τα πόδια κατά μήκος ενός καλά συντηρημένου μονοπατιού μέσα από θάμνους βελανιδιάς και παλιές αναβαθμίδες. Η εκκλησία και τα ερείπια του κάστρου στην κορυφή είναι προσβάσιμα από το ίδιο μονοπάτι. Ο συνδυασμός μερικών ερειπίων και μερικής αποκατάστασης, με την υπερυψωμένη θέση και τη σιωπή που προέρχεται από την έλλειψη οδικής πρόσβασης, καθιστά το Oppède le Vieux την πιο ατμοσφαιρική στάση στην κορυφογραμμή. Ο Βέλγος ζωγράφος Nicolas de Staël είναι ένας από τους καλλιτέχνες που συνδέονται με το χωριό. Το τοπίο που τον περιβάλλει, η αιχμηρή κορυφογραμμή Luberon, η κοιλάδα από κάτω και το φως από τον ασβεστόλιθο, είναι άμεσα αναγνωρίσιμα στα έργα του από τη δεκαετία του 1950, τα οποία είναι έργα της Προβηγκίας.
Πρακτικές σημειώσεις
Η διαδρομή των τεσσάρων χωριών καλύπτει περίπου σαράντα χιλιόμετρα δευτερεύοντος δρόμου. Αφιερώστε τουλάχιστον μισή ημέρα, αν θέλετε να σταματήσετε σε κάθε χωριό με σοβαρότητα. Μια ολόκληρη ημέρα με γεύμα στο Ménerbes ή στο Lacoste είναι πιο άνετη και πολύ πιο αποδοτική.
Οι δρόμοι μεταξύ των χωριών είναι στενοί, ιδίως μεταξύ Ménerbes και Oppède. Δεν είναι κατάλληλοι για οχήματα με πλάτος μεγαλύτερο από ένα συνηθισμένο αυτοκίνητο. Η στάθμευση σε κάθε χωριό είναι ευκολότερη τον Σεπτέμβριο απ' ό,τι τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, και δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε χώρο τις καθημερινές.
Ο Σεπτέμβριος είναι αναμφισβήτητα ο καλύτερος μήνας για αυτή τη διαδρομή. Τα αμπέλια στην κοιλάδα από κάτω αρχίζουν να χρωματίζονται, οι αμπελώνες του Luberon AOC και στις δύο πλευρές της κορυφογραμμής εμφανίζουν τα πρώτα κόκκινα και κίτρινα χρώματά τους από τα μέσα Σεπτεμβρίου. Οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες από το κατακαλόκαιρο, το φως είναι πιο γωνιακό και πιο κολακευτικό για την πέτρα, και ο αριθμός των τουριστών σε κάθε χωριό έχει μειωθεί αισθητά από την κορύφωση του Αυγούστου.
Η νότια κορυφογραμμή Luberon προσφέρει μία από τις πιο ικανοποιητικές απογευματινές διαδρομές στην Προβηγκία, με τέσσερα χωριά με γνήσιο χαρακτήρα σε κοντινή απόσταση το ένα από το άλλο και μερικά από τα καλύτερα φώτα του Σεπτεμβρίου στην περιοχή.
À bientôt,
